تبلیغات
نشانی - مهربانی بی پایان

مهربانی بی پایان

شنبه 27 شهریور 1389  10:14 ب.ظ

نوع مطلب :سوره حمد ،

الرحمن الرحیم: (خدایی که) بخشنده و مهربان است

خدای رحمان و رحیم، خدای خوبی ها، مهربانی ها...

شاید تنها اندکی نگریستن به لطف و مهربانی بی پایان خداوند و درک حدّ محبت و میزان عنایت او، دل هر ذره ای را از خود، بی خود کند... که براستی درک محبت خدا، چه گوارا می سازد بندگی بی نقاب و بی طمع آدمی را...؛ که تو باشی و محبوب و دلِ تو در میان، که آن را ارزانی تجلی یار کرده ای و خود، در پشت پرده حضور، اجازه ورود می خواهی...

الله اکبر از این همه مهربانی و عنایت که کردگار بی همتا نصیبمان کرده و وای از آن روز... از آن روز که به خود آییم و زخم دل خود را دریابیم که دل، سیاه کرده ایم به ناسپاسی در برابر دریای شورانگیز لطف خالق... دور باد چنین روزی...؛

گفته اند که در این فراز، رحمان، اشارت دارد بر رحمت عام و همگانی پروردگار جهانیان، که همواره بر همگان جاری و ساری ست، لطفی که شامل حال همگان می شود و محبتی که بر همه مخلوقات عیان است و بی شک، بی نیاز به بیان...؛

و رحیم، راهبر است بر لطف خاص خدا، بندگان خاص خود را، که مگر می شود وقتی تو خود را بر درِ سرای دوست، ارزانی بندگی او کرده ای و دل از اغیار، پیراسته و تنها به نور حق آراسته ای، لطف ویژه وی بر آن دل نورانی ات نتابد؟ مگر در قاموس مهربانی یگانه دادار بی همتا، ممکن است که تو بندگی اش کنی و وی، تو را برنکشد؟ که بی شک، خدایی که لایق ترین است برای محبت و ستایش و پرستش، آن قدر مرحمت دارد که وقتی با همگان از درِ عنایت و محبت وارد می شود، لاجرم با بندگان خاص خود چه ها می کند که زبان از بیان سرّ دلدادگی عاشق در برابر معشوق، وصف دلباختگی حبیب در برابر محبوب و درک عشقبازی بنده در برابر آفریدگار خود، قاصر است و قوه فهم، از ادراک آن، عاجز.

مرحوم علامه طباطبایی، در اثر گرانسنگ خود، المیزان، در باب این روایت از امام صادق که فرمود: رحمان، اسم خاص است به صفت عام، و رحیم، اسم عام است به صفت خاص؛ چنین شرح می دهد که: گویا مراد حضرت از ذکر این نکته، این باشد که رحمان، هرچند مؤمن و کافر را شامل می شود، ولی رحمتش خاص دنیاست و رحیم، هرچند عام است و رحمتش هم دنیا را می گیرد و هم آخرت را، ولی مخصوص مؤمنین است.

و تو خود بنگر که آیا می توان برای مهربانی و بزرگی و عظمت و لطف و سزاواری چنین آفریدگاری، نهایتی متصور شد؟ براستی که مهربانی او، بی پایان است...


نوشته شده توسط: سید محمد هادی طباطبایی | آخرین ویرایش:یکشنبه 28 شهریور 1389 | نظر شما() 

محسن
سه شنبه 30 شهریور 1389 01:44 ب.ظ
مطلبتان را خواندم. امروز داشتم به این فکر می کردم که سوره ی حمد برای ایمان آوردن کفایت می کند و از هر استدلالی بالاتر است
محمدامین
دوشنبه 29 شهریور 1389 11:37 ق.ظ
فتبارک ا... احسن الخالقین
مثل همیشه از تراوشات ذهنی شما مست فیض شدم
محبوبه
دوشنبه 29 شهریور 1389 10:51 ق.ظ
این روزها جای معنویت خیلی در زندگی هامان خالیست...

لینکتان را در وبلاگم می گذارم
480209
دوشنبه 29 شهریور 1389 06:30 ق.ظ
سلام.............و چه کسی است که رد گم شدگی دلش را داغدار نکرده باشد؟؟؟؟؟؟؟؟؟
مینا خوجانی
یکشنبه 28 شهریور 1389 02:24 ق.ظ
آنقدر مهربان است که...
فقط با نگاهی کوتاه به اطراف،الطاف بی کرانش را می توان مشاهده کرد...بی دریغ عشق می ورزد به بندگانش و فقط خوبی و آسایش آنان را می خواهد...
هرچه می دهد نعمت است و هرچه نمی دهد،حتما حکمت...حکمتی که چه بسا بعدها شادمان شویم از به وقوع پیوستنش...(عسی ان تکرهو شیئا و هو خیر لکم و عسی ان تحبّو شیئا و هو شر لکم و الله یعلم و انتم لا تعلمون.)
هرچه هست همه بخشندگی و سخاوت است،همه لطف و رحمت است.
بی نهایت شکرت" ای رحمان، ای رحیم..."
 
لبخندناراحتچشمک
نیشخندبغلسوال
قلبخجالتزبان
ماچتعجبعصبانی
عینکشیطانگریه
خندهقهقههخداحافظ
سبزقهرهورا
دستگلتفکر
نظرات پس از تایید نشان داده خواهند شد.